Co teraz czujecie i dlaczego to normalne

Jeśli teraz jest wam trudno, zacznijmy od tego. To, co czujecie, nie jest dziwne. To zwykła ludzka reakcja na dużą zmianę w życiu.

Ten tekst nie jest instrukcją, co robić. To przypomnienie, że nie jesteście sami i wasze uczucia mają prawo być.

Co ludzie zwykle czują

Po podejrzeniu lub diagnozie różne emocje mogą przychodzić falami. Czasem jednocześnie. Czasem dziś jedno, jutro inne.

• Szok. Głowa jest pusta. Informacja się nie mieści. To normalna reakcja ciała na dużą nowinę.
• Zaprzeczenie. "Nie, nie może być, lekarz się pomylił." Zaprzeczenie bywa często pierwszym sposobem, żeby się chronić przed bólem. Przechodzi.
• Strach. O dziecko, o przyszłość, o finanse, o relacje w rodzinie.
• Wina. "Co zrobiłem nie tak. Może to przeze mnie."
• Złość. Na lekarzy, na siebie, na dziecko, na świat. Na niesprawiedliwość.
• Smutek. Zwłaszcza gdy wyobrażacie sobie przyszłość, która już nie będzie taka, jak myśleliście.
• Ulga. Czasem tak bywa, gdy jest wreszcie wyjaśnienie. Nie oznacza to, że jesteście radzi diagnozie. Oznacza to, że mózg dostał jasność.
• Lęk. Bezsenne noce, głowa kręci scenariusze.
• Samotność. Wydaje się, że nikt nie zrozumie.

Wszystkie te reakcje psychologowie opisują jako normalne. To nie słabość ani dziwactwo. To ludzka psychika przetwarza dużą zmianę.

To nie wasza wina

Powiem wprost. Większość odmienności rozwojowych nie powstaje z powodu stylu wychowania, z powodu tego, że mama poszła do pracy, z powodu ekranu lub z powodu braku uwagi. Ukraiński protokół kliniczny i WHO wprost mówią, że takie stany mają biologiczne pochodzenie.

Wiem, że logika nie zawsze pomaga od poczucia winy. Ale powtarzajcie sobie tę frazę. Czasem wystarczy ją po prostu usłyszeć jeszcze raz.

Co NIE pomaga od innych

Bliscy ludzie czasem mówią rzeczy, które nie pomagają. Nie dlatego, że są źli. Lecz dlatego, że sami są zagubieni.

• "Nie wymyślaj, przerośnie."
• "To przez ciebie."
• "Po prostu bądź surowsza dla niej."
• "Nie wódź do lekarzy, popsują."
• "Tylko ta metoda wyleczy."
• "Przecież jesteś silna, dasz radę."
• "Wszystko zależy tylko od mamy."

Te frazy dają jeden z dwóch efektów. Dewaluują wasze zmęczenie lub przerzucają na was całą odpowiedzialność. Ani jedno, ani drugie teraz nie jest pożyteczne.

Można spokojnie odpowiadać "słuchamy specjalistów. Dziękuję, ale zalecenia przyjmuję od lekarza." Więcej wyjaśniać nie trzeba.

Akceptacja to nie obojętność

W psychologii jest pojęcie "żałoba po utraconej oczekiwanej przyszłości." To nie o dziecku. To o tym, że scenariusz, który sobie wyobrażaliście, okazał się inny.

Akceptacja nie oznacza, że się poddaliście. Akceptacja oznacza, że widzicie rzeczywistość taką, jaka jest, i zaczynacie działać z tego miejsca. Z miłością. Z jasnością. Bez iluzji.

To proces. Nie jest szybki i nie liniowy. Mogą być dni, gdy akceptacja czuje się łatwiej, i dni, gdy wszystko boli na nowo. To też normalne.

Co teraz warto zrobić

Nie próbujcie rozwiązać wszystkiego jednocześnie. Teraz wystarczy jedno.

• Pozwólcie sobie poczuć to, co czujecie. Bez oceny "dobrze" lub "źle."
• Jeśli jest choć jedna osoba, z którą można po prostu poplakać, zadzwońcie.
• Zapiszcie sobie: "Moje uczucia mają prawo być."
• Jeśli emocjonalnie jest zbyt trudno, do psychologa można zwrócić się przed tym, jak będzie "ostateczny plan" dla dziecka.

Co dalej

W tym dziale są jeszcze cztery materiały.

• Wypalenie rodziców, jak rozpoznać, kiedy pomocy potrzebujecie już wy.
• Troska o siebie bez poczucia winy, dlaczego to część pomocy dziecku, nie egoizm.
• Jak rozmawiać z krewnymi, przedszkolem, szkołą, konkretne scenariusze.
• Jak nie utonąć w terapiach, o priorytetach i o tym, jak nie dać się nabrać na pseudonaukę.

Nie jesteście sami. To, że czytacie to teraz, jest już krokiem.